Doświadczenia Chrisa
Chris jest jednym z uczestników Stap Vooruit, projektu mającego na celu umożliwienie osobom z przewlekłymi schorzeniami uczestnictwa w programie WIA. Podstawową zasadą jest pomoc uczestnikom w podejmowaniu odpowiednich kroków w ramach ich możliwości. Od marca do września Chris korzystał ze wsparcia koordynatora ds. przypadków z C-support.
Od pasji do równowagi i odnalezienia sensu na nowo
Przez lata Chris miał wyraźną pasję: wycenę dzieł sztuki i antyków. Prowadził własną firmę i pracował z przedmiotami ukrytymi w historii i opowieściach. To była praca, która dawała mu energię i w której mógł w pełni wykorzystać swoją wiedzę i zainteresowania.
Sytuacja uległa gwałtownej zmianie z powodu przedłużających się problemów zdrowotnych po pandemii COVID-19. Jego zdolność radzenia sobie z sytuacją gwałtownie spadła, a utrzymanie pracy stało się coraz trudniejsze. Ostatecznie zmuszony był zamknąć własną firmę. W rezultacie stracił nie tylko pracę, ale także znaczną część swojej struktury, tożsamości i poczucia celu.
Poszukiwanie tego, co jest jeszcze możliwe
W tym okresie Chris podjął szereg działań, aby przywrócić sens swoim dniom. Dzięki reintegracji trafił do firmy recyklingowej, gdzie pracował przez trzy lata. Chociaż praca ta dawała mu poczucie ładu i zapewniała kontakty społeczne, na dłuższą metę okazała się nieodpowiednia dla jego możliwości. Praca była bardzo energochłonna, pozostawiając niewiele czasu na regenerację i interakcje społeczne. Ostatecznie jego umowa nie została przekształcona w stałe zatrudnienie. To oznaczało kolejny moment niepewności i pytanie: co jest jeszcze możliwe?
Krok naprzód: reorientacja, wskazówki i porady ekspertów zawodowych
W ramach ścieżki Stap Vooruit, możliwości Chrisa zostały wspólnie z nim ponownie ocenione. Obejmowało to nie tylko przyjrzenie się temu, co *może* zrobić, ale także temu, jak można to w zrównoważony sposób wdrożyć w ramach jego możliwości.
Wraz z ekspertem ds. zatrudnienia z C-support przeanalizowano jego możliwości zatrudnienia, zdolność zarobkową oraz implikacje dla świadczenia WIA. W trakcie tego procesu pojawiło się również pytanie, czy świadczenie IVA byłoby w jego sytuacji bardziej odpowiednie niż świadczenie WGA z uwzględnieniem zdolności zarobkowej. Jest to istotne rozróżnienie, ponieważ świadczenie WGA opiera się zasadniczo na pozostałej zdolności zarobkowej, a zatem na założeniu, że dana osoba pracuje (częściowo) lub generuje dochód, podczas gdy wskazanie IVA opiera się na całkowitej i trwałej niezdolności do pracy.
Ponowne badanie jako część procesu
W trakcie programu Stap Vooruit Chris ponownie musiał poddać się ponownej ocenie przez UWV, zainicjowanej przez jego poprzednią sytuację zawodową. To wywołało niepewność zarówno co do jego zdolności do pracy, jak i jego przyszłej i finansowej sytuacji. W ramach programu Stap Vooruit ta ponowna ocena została aktywnie uwzględniona w udzielanych poradach. Chris otrzymał wsparcie w przygotowaniu się do rozmowy z lekarzem ubezpieczyciela, w tym w prowadzeniu dziennika i konkretnym opisaniu swojej zdolności do pracy oraz potrzeb związanych z rekonwalescencją. Rozmowa z lekarzem ubezpieczyciela ostatecznie przebiegła pomyślnie, a Chris był w stanie jasno przedstawić swoją sytuację. Obecnie oczekuje na ostateczny wynik ponownej oceny.
Znalazł swoje miejsce
Poszukiwano odpowiedniej formy uczestnictwa. Chris znalazł ją w wolontariacie w Museumfabriek. Tam, wraz z kolegami, skupia się na fotografii obiektów. Praca ta dobrze wpisuje się w jego doświadczenie w wycenie i zainteresowanie obiektami historycznymi. Ponadto, środowisko pracy zapewnia spokój, strukturę i możliwość dostosowania tempa do swoich możliwości.
Podczas gdy poprzednie doświadczenia zawodowe w dużej mierze wysysały z niego energię, Chris tutaj odczuwa większą równowagę. Wolontariat przywraca mu strukturę tygodnia i daje możliwość współpracy z kolegami. Jednocześnie czuje, że może znów coś wnieść, co przyczynia się do poczucia celu. Ponieważ tempo pracy lepiej dostosowuje się do jego możliwości, ma więcej energii i może lepiej ją rozdysponować w ciągu tygodnia. To również stwarza mu przestrzeń do kontaktów towarzyskich, co jest dla niego ważne. Chris czuje się teraz w „Museumfabriek” jak w domu.
Równowaga jako nowy fundament
Najważniejsza zmiana polega na znalezieniu równowagi. Podczas gdy wcześniej nacisk kładziono na wytrwałość i wytrwałość, teraz skupiamy się na tym, co jest osiągalne w dłuższej perspektywie. Ten proces pomógł mu lepiej rozpoznać swoje ograniczenia i dokonywać wyborów zgodnych z nimi. Dzięki temu ma on przestrzeń nie tylko na aktywność, ale także na regenerację i kontakty społeczne.
Krok naprzód
Historia Chrisa pokazuje, że postęp nie zawsze oznacza powrót do tego, co było. Czasami oznacza to ponowną ocenę tego, co jest dla Ciebie odpowiednie, w ramach aktualnie dostępnych możliwości. Dzięki wsparciu, współpracy i stopniowemu odkrywaniu nowych możliwości, Chris znalazł formę uczestnictwa, która odpowiada jego możliwościom i przyczynia się do poprawy jakości życia.