Uczestnicy podejmują małe, ale wartościowe kroki
Od marca do sierpnia 80 osób z objawami po COVID-19, gorączką Q lub objawami po szczepieniu przeciwko COVID-19 miało możliwość wzięcia udziału w programie partycypacyjnym „Stap Vooruit”. Program ten został stworzony przez C- i Q-support, aby pomóc osobom z 35–100% niezdolnością do pracy w większym stopniu uczestniczyć w życiu społecznym w ramach ich możliwości. Wszyscy uczestnicy ukończyli już swoje programy, co oznacza, że projekt wszedł w fazę końcową.
„Mieliśmy miejsce dla 80 uczestników. W trakcie programu kilka osób zrezygnowało. Stało się tak, ponieważ, po bliższym przyjrzeniu się, program nie odpowiadał ich możliwościom lub oczekiwaniom, albo też wydarzyło się coś w ich życiu, co zmusiło ich do przedwczesnego zakończenia” – wyjaśnia Susanne van der Staak, liderka projektu Stap Vooruit.
Ścieżki Kroku Do Przodu
Ostatecznie program ukończyło 66 uczestników. Przez sześć miesięcy prowadzili oni intensywne rozmowy z dedykowanym opiekunem, koncentrując się na ich możliwościach i potrzebach. Celem było zbadanie, czy uczestnicy mogą w pełni uczestniczyć w życiu społecznym. W razie potrzeby opiekunowie rozmawiali również z krewnymi i/lub osobami sprawującymi opiekę i wsparcie, lub kierowali do nich uczestników. Pierwszym krokiem było opracowanie Osobistego Planu Uczestnictwa, w którym opiekunowie i uczestnicy zapisywali cele i działania. Plan ten służył jako wytyczne do rozmów.
Wyniki i ustalenia
Aby zmapować rezultaty projektu, wypełniliśmy dwa kwestionariusze: jeden na początku i jeden po jego zakończeniu. Ponadto, co dwa miesiące omawialiśmy wnioski koordynatorów przypadków. W zeszłym tygodniu, podczas spotkań przy okrągłym stole, omówiliśmy wnioski z kwestionariuszy i koordynatorów przypadków z ekspertami z tej dziedziny oraz przedstawicielami organizacji pacjentów. Celem było przetestowanie i wzbogacenie wyników oraz wspólne spojrzenie na poprawę ścieżek uczestnictwa i reintegracji.
Wyniki pokazują, że program okazał się wartościowy dla wielu osób. Różnice między uczestnikami są znaczące. Niektórzy byli w stanie zrobić krok w kierunku (innej) pracy wolontariackiej, ale większość poczyniła postępy przede wszystkim w rozwoju osobistym, w zakresie równowagi między wymaganiami a możliwościami, zarządzania energią oraz akceptacji i lepszego radzenia sobie z własnymi ograniczeniami i możliwościami. Sensowne codzienne czynności i poczucie celu były często tematami rozmów. Historia Fritsa jest tego doskonałym przykładem:
Współpraca z moim opiekunem była cenna właśnie dlatego, że była wspierająca. Nie poprzez proponowanie rozwiązań, ale poprzez myślenie, zadawanie pytań i wspólne analizowanie zdobytych doświadczeń. To dało mi potwierdzenie, że mogę nadal podejmować własne decyzje z większą pewnością siebie. Wahania pozostały. Dobre i gorsze dni przeplatały się. Ale coraz wyraźniej odkrywałam, gdzie leżą moje granice i w jakim zakresie możliwe jest poruszanie się, spotykanie z innymi i uczestnictwo.
Menedżerowie ds. przypadków
Uczestniczący w programie koordynatorzy przypadków również pozytywnie wypowiadają się o Stap Vooruit. Musieli przyzwyczaić się do swojej nowej roli, która była bardziej intensywna niż ich normalne obowiązki jako doradców ds. opieki następczej w Q- i C-support. Jednak naprawdę udało im się pomóc ludziom zrobić mały lub duży krok.
„Program pomógł uczestnikom spojrzeć na swoje możliwości bardziej realistycznie. Zdobyli wgląd w swoje możliwości i zaczęli rozpoznawać i odkrywać swoje ograniczenia. To przyniosło im większą pewność siebie, umożliwiając im podejmowanie małych kroków w kierunku uczestnictwa. Najważniejszy zysk nie tkwi w powrocie do pracy, ale w świadomości, akceptacji i odkrywaniu nowych perspektyw” – mówi Noel van Dam, jeden z koordynatorów programu.
Jego koleżanka, Karin van Rijsdijk, zaobserwowała również coś innego: „Wielu uczestników nieustannie walczy o powrót do poprzedniego funkcjonowania. Robiąc to, przekraczają swoje granice i są wobec siebie surowi. W rozmowach skupialiśmy się nie tyle na ograniczeniach, co na samej osobie. Kim jestem, pomimo mojej choroby? Uczestnicy zaczęli zdawać sobie sprawę, że ich wiedza, doświadczenie, talenty i osobowość nie zniknęły z powodu choroby”.
Raport i porady
Wszystkie doświadczenia, spostrzeżenia i refleksje są obecnie gromadzone w raporcie końcowym dla Ministerstwa Spraw Społecznych i Zatrudnienia. Liderka projektu Susanne podsumowuje: „Jak tylko raport będzie gotowy, skontaktujemy się z Tobą. Wierzymy, że ważne jest, aby więcej osób zdało sobie sprawę, które podejście sprawdza się w przypadku osób z chorobami poinfekcyjnymi”.